Πάμε στην Ακαδημία Δεινοσαύρων!

Με το τέλος του καλοκαιριού έρχεται πάντα μια νέα σχολική χρονιά να καλωσορίσει τα παιδιά μας. Φέτος θα είναι η τελευταία χρονιά στην οποία τα παιδιά μου θα βρίσκονται μαζί στο ίδιο σχολικό κτίριο!  Ετοιμαζόμαστε λοιπόν για την ΣΤ’, την Ε’ και τη Β’ δημοτικού.  Αντιλαμβάνομαι το δισταγμό τους για αυτό το νέο ξεκίνημα.  Άλλωστε αντιμετωπίζουν πολλές δυσκολίες σε ότι αφορά το διάβασμα, τις πολλές υποχρεώσεις, την αναγκαία αποστήθιση πληροφοριών, την έλλειψη χρόνου για παιχνίδι και ανεμελιά… Όμως αυτό το νέο ξεκίνημα είναι μέρος της εξέλιξης τους την οποία νιώθουν οι ίδιοι αφού ο γιος μου ανακοίνωσε πριν λίγες μέρες ότι «Τώρα νιώθω σαν πεμπτάκι ενώ στην αρχή του καλοκαιριού ήμουν ακόμα τεταρτάκι!»

Τι γίνεται όταν τα παιδιά αρνιούνται αυτή την «εξέλιξη»;  Τι γίνεται όταν δεν θέλουν να δοκιμαστούν στα θρανία, όταν φοβούνται την πρώτη μέρα;  Το νέο μου βιβλίο «Στην Ακαδημία Δεινοσαύρων» από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος έρχεται σύντομα να μας λύσει αυτή την απορία.

Εν συντομία:

Ο Μπόμπος επιτέλους γίνεται μαθητής στην Ακαδημία Δεινοσαύρων.  Πρέπει να χαρεί!  Πρέπει να σηκώσει το κεφάλι του ψηλά και να βρυχηθεί δυνατά!  Να βροντήξει την ουρά του στο έδαφος!  Να βαδίσει βαριά στη γειτονιά!  Όμως ο Μπόμπος νιώθει μικρός αφού η ουρά του ακόμα χωράει μέσα στο υπνοδωμάτιο.  Ακόμα δεν έχει σπάσει την καρέκλα της κουζίνας.  'Aλλωστε, η Aκαδημία Δεινοσαύρων είναι για μεγάλους δεινόσαυρους…

Στην Ακαδημία Δεινοσαύρων

Σειρά: Πετάει Πετάει

Μαρία Ρουσάκη

Εικονογράφηση: Σάντρα Ελευθερίου

Ημ. Έκδοσης 6/10/2014

Επιτέλους καλοκαίρι!

Η μεγαλύτερη χαρά του καλοκαιριού ξεκινά με το πρώτο ανάλαφρο πρωινό ξύπνημα.  Καλοκαίρι: το τέλος της σχολικής χρονιάς, ανακούφιση, άπειρες δυνατότητες, χαλάρωση και ελευθερία.  Όλα αυτά σκεφτόταν ο Βασίλης αφού ξύπνησε νωρίς το πρωί την πρώτη μέρα των διακοπών.  Η πρώτη του σκέψη ήταν αυτή της απόλυτης χαράς,

«Είναι καλοκαίρι…»

Ύστερα σκέφτηκε κάτι άλλο εξίσου σημαντικό,

«Να ξυπνήσω τον Μιχάλη».

Ο Μιχάλης, στην κάτω κουκέτα, ονειρευόταν ότι είχε υπερδυνάμεις και πολεμούσε έναν γιγάντιο κάβουρα.  Ο Βασίλης ανυπομονούσε να τον ξυπνήσει. Κατέβηκε τις σιδερένιες σκάλες της κουκέτας και σκούντησε άγαρμπα τον αδερφό του.

«Μιχάλη,» ψιθύρισε ώστε να μην ξυπνήσουν οι γονείς τους.  Ήταν μόλις εξί-μισή η ώρα το πρωί και ήταν εκατό τοις εκατό σίγουρος ότι η μαμά του, η Μαριάνθη, θα μουρμουρούσε το γνωστό της παράπονο,

«Μα, πως είναι δυνατόν να μην ξυπνάτε για το σχολείο και όταν δεν έχετε σχολείο να ξυπνάτε από τα χαράματα;  Μου λέτε;»

(Απόσπασμα από το βιβλίο μου «Ο θησαυρός του Ταϋγέτου»)

«Ο δρόμος είναι μπροστά μου.  Ο δρόμος είναι μεγάλος.  Ο δρόμος είναι η θάλασσα.»

Ποτέ δεν είχα φύγει τόσο μακριά από το σπίτι μόνος μου.  Προσπαθούσα να συγκεντρώσω όλη μου τη δύναμη στο σχέδιο που οργάνωσα μέσα σε τριάντα λεπτά.  Τα τριάντα λεπτά μετά από τη πυρηνική έκρηξη στο σπίτι, δηλαδή.  Λίγα λεπτά χρειάστηκαν να μεταμορφωθεί όλη μου η ζωή. 

Καμιά φορά η νύχτα του καλοκαιριού σε ξεγελάει.  Νομίζεις πως τα αστέρια σου χαμογελούν, ότι ο αέρας είναι μια ανάσα ηρεμίας, ότι οποιαδήποτε στεναχώρια να περνάς η νύχτα θα σε κουκουλώσει με ασφάλεια μέχρι το πρωί.  Όμως είχε άλλα σχέδια για μένα.  Η νύχτα με κορόιδεψε όσο νομίζουν ότι τους κορόιδεψα εγώ.  Γιατί είχα αποκοιμηθεί εκείνο το βράδυ αποβάλλοντας όλα τα άσχημα που είχαν συμβεί.  Και όμως, τα αστέρια αντί να χαμογελούν έπεφταν πάνω μου σαν σφαίρες και ο αέρας έγινε γλοιώδης.  Ζεστάθηκα τόσο πολύ που όταν ξύπνησα ήμουν μούσκεμα από ιδρώτα.  Μέχρι και τα σεντόνια μου άλλαξα.  Έτσι, ανακάλυψα πάλι το δώρο του Ηρακλή το οποίο είχα ξεχάσει κάτω απ’ το μαξιλάρι μου.  Μου είχε πει να το κρύψω οπότε το έβαλα κάτω απ’ τις κάλτσες μου στο συρτάρι.    

Πήγα στη κουζίνα για να βρω τον αδερφό μου.  Επιτέλους θα μου έδινε κάποιες εξηγήσεις.

«Καλημέρα,» είπα μόλις αντίκρισα τη μαμά.

«Καλημέρα,» απάντησε γυρισμένη προς τη βρύση.

«Που είναι ο Ηρακλής;»

Η μαμά γύρισε λοξά απ’ τα πιάτα που έπλενε.  «Με τον μπαμπά, πήγαν για μπάνιο.»

Το είχα ξεχάσει.  Ήταν το ρεπό του μπαμπά και φυσικά θα πηγαίναμε για μπάνιο.  Πριν προλάβω να διαμαρτυρηθώ μου είπε η μαμά σκουπίζοντας τα χέρια της,

«Εσύ να κάτσεις να διαβάσεις σήμερα, Ρένο.  Εντάξει;»  Η φωνή της ήταν γλυκιά.  Χάρηκα για αυτό. 

«Εντάξει,» συμφώνησα παρ’ όλο που μ’ έκαιγε που έχασα το μπάνιο στη θάλασσα.

«Κάτσε φάε πρωινό πρώτα να μαζέψεις δυνάμεις,» μου είπε.

Η γλυκύτητα της διάθεσης της συνόδεψε το καταπληκτικό πρωινό που μου είχε ετοιμάσει. «Ίσως μ’ αγαπάει ακόμα».

(Απόσπασμα από το βιβλίο μου «Κολυμπώντας στα βαθιά»)

26 Ιουλίου 2002

Οι μέρες περνούν και δεν ξέρω που πηγαίνουν. Κάνουμε τόσα πολλά που το καλοκαίρι αυτό, παρ’ όλο που είμαι τόσο δυστυχισμένη που φεύγουμε, είναι πραγματικά το καλύτερο καλοκαίρι της ζωής μου.  Είμαι δυστυχισμένη και ευτυχισμένη. Τι μπέρδεμα είναι αυτό! 

Λοιπόν, χθες η θεία Νίκη μας έκανε αποχαιρετιστήριο μπάρμπεκιου.  Κάθε καλοκαίρι κάνει μπάρμπεκιου, άλλα αυτή τη φορά ήταν αφιερωμένο σε μας.  Όλες οι θείες μας προσέφεραν δώρα (κυρίως ρούχα) για το καινούριο σχολείο (το οποίο θα είναι ελληνοαμερικάνικο απ’ ότι έμαθα), μας φιλούσαν συνέχεια (μπλιαχ!), και τα ξαδέλφια μου μας ξανάλεγαν πόσο χαζοί είμαστε που φεύγουμε.  Εγώ πώς να είμαι χαζή, αφού δεν ήταν δική μου απόφαση.  Στη θέση του μπαμπά δεν ξέρω τι θα αποφάσιζα.  Ίσως να έχει λίγο δίκιο ότι κουράστηκε απ’ τη ζωή εδώ πέρα.  Μπορεί να είναι πράγματι πιο εύκολα τα πράγματα στην Ελλάδα, όπως λέει. 

Ο ξάδελφός μου, ο Γιώργος, ήταν ο πιο αντιδραστικός.  Συνέχεια τον πείραζε τον Άκη για την απόφαση μας να φύγουμε από την Αμερική.

«Πήγαμε στην Ελλάδα πέρσι διακοπές και ήταν χάλια.  Μείναμε στο χωριό και σκυλοβαριόμουνα.  Δεν έχει τίποτα η Ελλάδα».

«Σκάσε,» του έλεγε ο Άκης θυμωμένος.  «Δεν θέλω να το σκέφτομαι.»

«Ποπό, σας λυπάμαι!  Εγώ λέω ότι οι γονείς σου θα το μετανιώσουν και θα γυρίστε πίσω με την πρώτη ευκαιρία».

Ο Γιώργος μπορεί να έχει δίκιο.  Λες να το μετανιώσουν η μαμά και ο μπαμπάς;  Μπορεί όντως να μην τους αρέσει τελικά.  Θυμάμαι μια φορά μου είπε η μαμά ότι «η Ελλάδα διώχνει τα παιδιά της».  Δεν ξέρω τι εννοούσε.  Μήπως τώρα τα καλεί πίσω κοντά της; 

(Απόσπασμα από το βιβλίο μου «Οι Λεμονιές»)

(Εικονογράφηση της Πωλίνας Παπανικολάου από το βιβλίο μου "Ένα χωράφι για τη Σημίνα")

(Εικονογράφηση του Γιώργου Σγουρού από το βιβλίο μου «Ο νταής του σχολικού»)

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΜΕ ΒΟΥΤΙΕΣ ΣΕ ΓΑΛΑΖΙΕΣ ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΚΑΙ ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΑ ΒΙΒΛΙΑ!

«Ο θησαυρός του Ταϋγέτου» υποψήφιο για τα Λογοτεχνικά Βραβεία του Αναγνώστη!

«Ο θησαυρός του Ταϋγέτου» το βιβλίο που εκφράζει όλη μου την αγάπη για τον τόπο μου, είναι υποψήφιο για τα Λογοτεχνικά Βραβεία του Αναγνώστη στην κατηγορία Λογοτεχνικό βιβλίο για παιδιά. 

H ΚΡΙΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΒΙΒΛΙΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ σχολιάζει:

Για τη διαμόρφωση της βραχείας λίστας σε κάθε κατηγορία η επιτροπή εκτίμησε την υψηλή ποιότητα των επιλεγμένων βιβλίων, ως προς τη λογοτεχνική γραφή, την  πολυεπίπεδη γλώσσα , την πρωτοτυπία στην προσέγγιση του θέματος, την τεχνική της πλοκής, την εικονογράφηση. Βιβλία που παρουσιάζουν  με σεβασμό και διακριτικότητα «δύσκολα» θέματα, αντιμάχονται τα στερεότυπα και προβάλλουν μηνύματα και ιδέες χωρίς ίχνος διδακτισμού και επιτήδευσης.

Λογοτεχνικό βιβλίο για παιδιά

Η βραχεία λίστα  και σε αυτήν την κατηγορία αντικατοπτρίζει την ειδολογική και θεματική ποικιλία των παιδικών βιβλίων του 2013. Βιβλία  μυστηρίου, ανίχνευσης και περιπέτειας, μυθιστορήματα ή μικρότερης έκτασης έργα που αναφέρονται στην κοινωνία σήμερα και άλλοτε, τη φύση, την ψυχολογία και τη ζωή του παιδιού.

Υπάρχουν επίσης έντεχνα παραμύθια και έργα με στοιχεία φαντασίας,  καθώς και αιτιολογικοί μύθοι. Τα βιβλία διακρίνονται για τη δεξιοτεχνική αξιοποίηση των συμβάσεων του εκάστοτε είδους στο οποίο ανήκουν, αλλά και την καλλιεργημένη γλώσσα τους, την καλοδουλεμένη πλοκή τους, καθώς και  τη  διακριτική προβολή μηνυμάτων, με χιούμορ, πηγαίο λυρισμό, κ.λπ.

Για το βιβλίο έχει γράψει η καταξιωμένη συγγραφέας Ελένη Πριοβόλου στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία: εδώ

Η συντέντευξη μου στην εφημερίδα Ελευθερία της Καλαμάτας με αφορμή το βιβλίο: εδώ

Γράφει ο συγγραφέας Βασίλης Κουτσιαρής για το βιβλίο στην εφημερίδα KosVoice: εδώ

Γράφει η Αγγελική Λάλου στο Bookstand: εδώ

Γράφει το μπλογκ Παιδικά Βιβλία: εδώ

Γράφει ο δημοσιογράφος Κώστας Στοφόρος: εδώ

Γράφει η συγγραφέας Γαλάτεια Γρηγοριάδου-Σουρέλη στο περιοδικό Διαδρομές: εδώ

Ήχοι, εικόνες, οσμές...

...που με συγκινούν.

1)  Το άρωμα των παιδιών μου

2) Οι παραδοσιακοί χοροί

3)  Η πένθιμη καμπάνα της Μεγάλης Παρασκευής

4)  Ότι φωτογραφίες έχω από τους Δίδυμους Πύργους

5)  Τα στοιβαγμένα μου βιβλία

6)  Οι ανθισμένες τριανταφυλλιές μου

7)  Ο βασιλικός

8)  Η δυνατή βροχή

9)  Η γρανίτα της παιδικής μου ηλικίας

10)  Ο Ντεγκά

11)  Το τσεμπέρι της γιαγιάς 

12)  Κάστανα στο τζάκι

13)  Ο ουρανός μια ξάστερη νύχτα

14)  Η Κυκλαδική τέχνη

15)  Τα πιο μικρά κοχύλια στην άμμο

16)  Ο ήχος ενός σχολικού προαυλίου (οπουδήποτε στη γη ακούγεται ίδιος)

17)  Ο ήχος των κυμάτων ξυπνώντας τα χαράματα σε παραλία στο Κάτω Κουφονήσι

18)  Ο ήχος απλών λέξεων

19)  Το καθάριο βλέμμα

20)  Η γαλήνια σιωπή καθώς χιονίζει

Στην εφημερίδα της Ομογένειας, τον "Έθνικό Κήρυκα"

Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου θυμάμαι τον πατέρα μου να διαβάζει τον Εθνικό Κήρυκα με ζήλο, είτε σε έντυπη μορφή στη ΝΥ, είτε στον υπολογιστή του εδώ στην Αθήνα. Χάρηκε τόσο πολύ όταν είδε στην «εφημερίδα του» τη συνέντευξη μου. Για μένα η χαρά του μετράει σαν πέντε βραβεία.

Ο κύριος Κιουκ έχει λόξιγκα!

«Ο κύριος Κιουκ έχει λόξιγκα» - ένα βιβλίο που αγαπήθηκε πολύ διότι πραγματεύεται το πολύ σοβαρό θέμα της υγιεινής διατροφής - αλλάζει όψη όπως ακριβώς αλλάζει και ο κύριος Κιουκ!  Με νέο, φωτεινό εξώφυλλο και πολύχρωμες εικόνες, ο κύριος Κιουκ δεν χαρίζει μόνο γέλιο άλλα και συμβουλές.

Ο κύριος Κιουκ έχει εδώ και 50 χρόνια έναν ενοχλητικό λόξιγκα. Έχει δοκιμάσει όλες τις θεραπείες και όλα τα κόλπα, αλλά δεν μπορεί να απαλλαγεί από τούτο το βάσανο. Ώσπου ένας γιατρός τού συνιστά να ξεκινήσει υγιεινή διατροφή. Τότε η ζωή του αλλάζει, αδυνατίζει, μπορεί να αναπνεύσει καλύτερα και να μιλήσει πιο εύκολα.

Μέχρι τώρα έχει γυρίσει όλο τον κόσμο για να βρει λύση ιατρική.

Από την Ευρώπη μέχρι την Αφρική.  Από την Αυστραλία μέχρι την Κεντρική Αμερική.  Έχει ακούσει και κάνει διάφορα για να του φύγει ο βασανιστικός αυτός λόξιγκας.

  -          Να πιεις μπύρα ανάποδα, του πρότεινε ένας Ιρλανδός. 
  -          Να φας μακαρονόπιτα, του είπε ένας Ιταλός.

Κάποτε ένας γέρος με μακριά γενειάδα πρότεινε κάτι εξαιρετικά ασυνήθιστο.

-          Να τρως σαν αγελάδα.

-          Να τρώω σαν αγελάδα, απόρησε ο κύριος Κιουκ.

-          Να τρως χορταρικά και λαχανικά σπαρταριστά.

Όμως, ο κύριος Κιουκ δεν ήθελε να ακούσει αυτή τη συμβουλή…. Μέχρι που γνώρισε τον διάσημο γιατρό, Καραλί Καραλό, από το Μεξικό!

http://www.metaixmio.gr/products/1210--.aspx

Η γυναίκα του γίγαντα

Οι γίγαντες στα παραμύθια μοιάζουν άγριοι και κακοί.  Εκείνη που το γνωρίζει αυτό καλύτερα απ’ όλους είναι η γυναίκα του γίγαντα.  Όμως, βρίσκει έναν μοναδικό τρόπο να γλυκάνει το αγρίμι μέσα του.  Με νέες ιδέες, εναύσματα και δημιουργίες, η γυναίκα του γίγαντα μαθαίνει στον άντρα της να εκτιμά την ομορφιά της ζωής και συνάμα αποκτούν μαζί ξεχωριστούς νέους φίλους.

Το νέο μου βιβλίο, "Η γυναίκα του γίγαντα" κυκλοφορεί στις 7 Απριλίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο στη σειρά Μικρές Καληνύχτες, με την υπέροχη εικονογράφηση της Αιμιλίας Κονταίου.

 (http://www.metaixmio.gr/products/2586--.aspx)