Aγαπημένος Μάης

"The world's favorite season is the spring.
All things seem possible in May."
- Edwin Way Teale

Αυτός ο μήνας είναι ο αγαπημένος μου. Κάθε Μάη νιώθω πιο κοντά στον εαυτό μου – σε εκείνον που δεν φοβάται, που δεν αμφισβητεί την κάθε του ιδέα, που θέλει να μοιραστεί τη χαρά του. Νιώθω πως γεννιέμαι ξανά. Ίσως επειδή γεννήθηκα το Μάη και η σκέψη των γενεθλίων μου πάντα μου φέρνει χαρά (και ας μεγαλώνω, δεν πειράζει). Για μένα αυτός ο μήνας ανθίζει από ευχές απ’ τη στιγμή που πατάει το πόδι του μες στην καρδιά μου.  Από την πρώτη του μηνός μέχρι τη μέρα της μητέρας μέχρι τα γενέθλια μου...όλο ευχές.

Και σκέφτομαι, υπάρχει πιο όμορφο πράγμα από μια ευχή, αποκλειστικά για σένα - για την υγεία σου, την ευτυχία σου, την οικογένεια σου, τα παιδιά σου, τις δημιουργίες σου…; Τι τα θέλουμε τα δώρα όταν οι ευχές από μόνα τους υπερπληρούν όλες μας τις επιθυμίες; Δεχόμαστε ευχές και αντευχόμαστε, διότι ο καλός λόγος είναι πάντα ευπρόσδεκτος και δεν στοιχίζει τίποτα. Ίσα-ίσα που μας ανταποδίδει την ίδια αγάπη που μοιραζόμαστε.

Η ομορφότερη ευχή ήταν της γιαγιάς μου της Μαριάνθης, της οποίας τα λόγια έσταζαν από μέλη...όλο ευχές μας χάριζε και ας μη γιορτάζαμε.  "Να έχεις την ευχούλα μου, μαλαματένια μου," ψιθύριζε και χάιδευε τα μακριά κάτασπρα μαλλιά της για να μου δείξει πόσες χαρές μου ευχόταν - όσες τρίχες είχε στη κεφαλή της. Με την ευχή της γιαγιάς πως να μη νιώθω πως όλα είναι πιθανά στη ζωή; Πως όλα μπορώ να τα καταφέρω;

 Εύχομαι και εγώ σε όλους να γιορτάζουν τα γενέθλια τους ΚΑΘΕ μέρα. Να γεμίζετε τη ζωή σας με περισσότερες χαρές γιατί στο χέρι σας είναι.  Και με περισσότερες ευχές γιατί όλοι τις έχουμε ανάγκη.

("Τα τέλεια γενέθλια!" από τη σειρά Πριγκίπισσα Μανταλένα - εκδόσεις Παπαδόπουλος)

Οι Λεμονιές

«Δεν ξέρω αν είναι τα λεμονόφυλλα ή το λεμονότσαγιο της γιαγιάς ή η μυρωδιά της άνοιξης και του μελένιου αυτού μήνα. Το μόνο που ξέρω είναι ότι, όταν όλα μυρίζουν τόσο γλυκά, δύσκολα σαπίζουν. Αλλά και να σαπίσουν, δεν πειράζει. Όπως μου είχε πει κάποτε ο πολυαγαπημένος μου παππούς: Η ζωή αλλάζει πολλά χρώματα, πολλές εποχές. Μη φοβάσαι να τα ζήσεις όλα. Μη φοβάσαι.»

(Από το βιβλίο μου «Οι Λεμονιές» εκδ. Παπαδόπουλος)

Σαν παιδί η ζωή δεν είναι πάντα εύκολη.  Πολλές φορές φίλοι αποδεικνύονται να μη τιμούν τη φιλία. Οι γονείς μας απογοητεύουν.  Τα αδέρφια μας σπάνε τα νεύρα.  Κρίνονται αποφάσεις για μας χωρίς τη συναίνεση μας.  Είμαστε στο έλεος των άλλων.  Είμαστε στο έλεος των καταστάσεων.  Όμως, παρόμοιες εποχές - δύσκολες - περνούν όλοι, ανεξαρτήτως ηλικίας.  Ο χειμώνας πολλές φορές είναι βαρύς.  Πλημμυρίζει η ζωή μας από στεναχώριες.  Η θλίψη κάθεται στη σκεπή μας σαν άγριο σύννεφο.  Άλλα υπάρχει πάντα η άνοιξη. Υπάρχει το άρωμα της φύσης που αναγεννιέται.  Έτσι είναι η ζωή.  Αρκεί να μη φοβόμαστε να δοκιμαζόμαστε.  Να μη φοβόμαστε τις διάφορες εποχές χαρμολύπης.  Να γελάμε όταν συμβαίνουν δυσάρεστα χωρίς ενοχές.  Και να κλαίμε όταν δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος…δεν πειράζει.  Τα δάκρυα ποτίζουν τη λεμονιά μας σαν στάζουν από χαρά ή λύπη.  Έτσι είναι η ζωή, σαν μια λεμονιά με χυμώδης καρπούς από γλυκές και πικρές γεύσεις…  Καιρός να αλλάξουμε εποχή ξανά, λοιπόν.  Να αναγεννηθούμε.  Καλό μήνα και καλή άνοιξη.

(Η Ρούμπη γράφει στο ημερολόγιο της κάτω από μια λεμονιά, από το βιβλίο

"Οι Λεμονιές" εκδόσεις Παπαδόπουλος)

Παιδιά όλου του κόσμου, ακούστε μια ιστορία…

Μια ιστορία για ένα κορίτσι που ζούσε σε μια χώρα μακριά από εκείνη των γονιών της. Μιλούσε τη γλώσσα της χώρας. Διάβαζε στη γλώσσα της χώρας. Όμως οι γονείς της διάβαζαν και μιλούσαν σε εκείνη τη μητρική τους γλώσσα που έμοιαζε όλο και πιο ξένη στο μικρό κοριτσάκι. Δεν θυμάται οι γονείς της να της διάβασαν ένα βιβλίο. Ούτε της έλεγαν πολλά παραμύθια. Αφού μεταξύ τους μιλούσαν και διάβαζαν διαφορετικές γλώσσες. Όμως θυμάται μια ξεχωριστή, αξέχαστη φωνή να της εξιστορεί τις πιο φανταστικές ιστορίες. Την είχε ακούσει σε ένα «μαγικό μέρος». Αυτό το μέρος το έλεγαν όλοι «βιβλιοθήκη». Άλλα για το κορίτσι ήταν εκεί που άκουγε τη μαγική φωνή…και εκεί που διάβαζε ότι βιβλίο ήθελε. Εκεί που έπλεε πάνω σε παραμυθένια σύννεφα, εκεί που έβρισκε ιστορίες για παιδιά σαν εκείνη – παράξενα και ξεχωριστά. Ζούσε μέσα απ’ τις ιστορίες. Ζούσε μέσα απ’ την αξέχαστη φωνή.
Η φωνή ήταν της βιβλιοθηκονόμου του σχολείου της (βλέπετε, είχε την τύχη να έχει βιβλιοθήκη εντός του σχολείου!). Αυτή η φωνή της έμεινε πάντα στην καρδιά της. Όσο μεγαλώνει θυμάται και ευχαριστεί το μαγικό μέρος που γνώρισε τέτοια χαρά. Γιατί εκείνη δεν είχε ακούσει παραμύθια, ούτε της είχαν διαβάσει βιβλία. Μα, οι γονείς της μιλούσαν τη δική τους γλώσσα και εκείνη τη δική της….
Αυτή την ιστορία την ξέρουν καλά και τα παιδιά ενός δημοτικού σχολείου στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Αφού οι περισσότεροι ζουν μακριά απ’ τη χώρα των γονιών τους.
Το κορίτσι αυτό μεγάλωσε και τους επισκέφθηκε. Χάρηκε τόσο πολύ που μπόρεσε να πει μια ιστορία σε αυτά τα παιδιά. Ήταν σαν να μιλούσε η μαγική, αξέχαστη φωνή. Σαν να μιλούσε σε όλα τα παιδιά του κόσμου….

SCBWI Winter Conference 2011

Το «Μεγάλο Μήλο» μας πρόσφερε την πιο ιδεώδη ατμόσφαιρα για το παγκόσμιο συνέδριο της SCBWI (the Society of Childen's Book Writers and Illustrators).  Ο πλούτος του λόγου των ομιλητών στάθηκε αφορμή να αναγεννηθούν οι δημιουργικές μας ψυχές.  Οι συμβουλές τους εύστοχες, η διάθεση τους εμψυχωτική, το γέλιο τους άφθονο.  Ύστερα από ένα Σαββατοκύριακο Νεο-Υορκέζικου γλεντιού, φύγαμε όλοι πετώντας από της αίθουσες του Grand Hyatt Hotel.  Μας είχαν φυτρώσει φτερά....!

Οι εξαιρετικοί ομιλητές:

Lois Lowry (διάσημη συγγραφέας του βιβλίου «Ο Δωρητής», μου υπέγραψε ένα απ’ τα αγαπημένα μου παιδικά βιβλία, το “Anastasia Krupnik”)

“A haunting phrase and little more, imagination take wing and soar.”

“Give sorrow words.”

Patricia Lee Gauch (editor of Philomel Books, συγγραφέας, δασκάλα)

«Picture books are horizontal events. Feel the swells, the waves. The idea should not come from your head. Don’t overthink.”

Mark Teague (εικονογράφος)

“You are always in service to the story. Is the illustration what the child NEEDS?"

Jane Yolen (συγγραφέας 300 + παιδικών βιβλίων, συχνά αναφέρεται ως "η" Χανς Κρίστιαν Άντερσεν της Αμερικής)

“Picture books are the lynchpin of a child’s emotional beginning.”

Alessandra Balzer (co-publisher of Balzer & Bray, an imprint of Harper Collins)

“Distill your book into one sentence.”

Alexandra Cooper (Senior Editor – Simon and Schuster)

“Each title takes a year to be published. It’s a COMMITMENT, a marriage – a serious decision.”

Jeanette Larson (Vice President and Editorial Director of Houghton Mifflin Harcourt)

“80% of teenagers prefer to read on the page than on the screen!”


Linda Sue Park (συγγραφέας)

“Don’t believe in yourself, believe in the WORK.”

R.L. Stine (συγγραφέας)

“You have to be open to all ideas if you want to be a writer. You can’t plan where you will end up.”

Jules Feiffer (εικονογράφος και συγγραφέας)

“If you show you’re angry in print, no one will get angry with you. It’s a turn off. You have to do it seductively and subversively.”

Sara Zarr (συγγραφέας)

“The time between when you’re no longer a beginner but haven’t broken into the business is the hardest in your career.”

Marvin Terban (συγγραφέας, Scholastic’s “Mister Grammar”)
Σε ομιλία για το τι είναι το χιούμορ:

“Laughter enriches life.”

Lenore Look (συγγραφέας)
Σε ομιλία για το χιούμορ στα παιδικά βιβλία:

“With humor in your book, you show that reading can be a path to your soul.”

Mo Willems (συγγραφέας/εικονογράφος)

“My philosophy is that the difference between kids and adults is that kids are shorter.”

Όλες οι ομιλίες ηχούν ακόμα στο μυαλό μου.  Σκέφτομαι και γράφω.  Γράφω και σκέφτομαι....

Ευχαριστώ τους συντελεστές για την καταπληκτική οργάνωση.  Να, ένα δείγμα από μερικούς "International Regional Advisors" από το Τόκυο, το Ισραήλ, την Ιρλανδία, τη Μεγάλη Βρετανία, την Γερμανία, την Γαλλία και εγώ (κάτω δεξιά) απ' την Ελλάδα μας!

Καλή χρονιά με καλές αναμνήσεις

Καλή, χρυσή, καραμελένια χρονιά! Κερδίσαμε φλουριά, παίξαμε με τα παιδιά, θυμηθήκαμε τα παλιά, βγάλαμε πολλές φωτογραφίες σαν αυτές από προηγούμενες χρονιές. Σαν εκείνες που μοιάζουμε εμείς παιδιά. Σαν τότε που αγωνιούσαμε να μην τελειώσουν ποτέ οι γιορτές...
«Μια παλιά φωτογραφία» είναι ο τίτλος του ημερολογίου της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς για το 2011. Λογοτεχνία και φωτογραφία…όμορφος συνδυασμός.  Ας φωτογραφίσουμε εικόνες στο μυαλό μας καθώς βυθιστούμε σε ένα καλό λογοτεχνικό βιβλίο. Όλο και κάποιο δώρο θα μας έκαναν τις γιορτές. Και αν όχι, ας κάνουμε ένα δώρο στον εαυτό μας.  Και φυσικά το καλύτερο δώρο για τα παιδιά θα ήταν μια βόλτα απ’ την 4η Έκθεση Παιδικού και Εφηβικού Βιβλίου στη Helexpo (Μαρούσι) από 28 Ιανουαρίου - 31 Ιανουαρίου 2011. Ελεύθερη είσοδος, πολλές εκδηλώσεις. Δείτε το πρόγραμμα:
http://www.childrensbookfair.gr/
A, και μη ξεχάσετε να βγάλετε καμιά φωτογραφία να δω πως περάσατε!



ΜΙΑ ΕΥΚΟΛΗ ΣΥΝΤΑΓΗ

Η συγγραφή θεωρείται πολλές φορές ένα απλό, χαριτωμένο χόμπι.
Χαρακτηρίστηκα, σε ένα πάρτυ ένας ρώτησε την Ιζαμπέλ Αλιέντε με τι ασχολείται.
«Συγγραφέας,» απάντησε εκείνη.
«Α, και εγώ σκέφτομαι όταν συνταξιοδοτηθώ να γράψω ένα μυθιστόρημα,» ξεστόμισε εκείνος.
Η Αλιέντε αμέσως τον ρώτησε, «Με τι ασχολείστε;»
«Οδοντίατρος είμαι.»
«Ααα,» αναφώνησε η Αλιέντε, «και εγώ σκέφτομαι όταν συνταξιοδοτηθώ να ξεριζώνω δόντια!»

Η παιδική λογοτεχνία θεωρείται ακόμα πιο εύκολο «σπορ». Οι περισσότεροι φαντάζονται πως είναι εύκολο να γράψει κανείς «παραμυθάκια» για παιδιά. Δεν έχουν ιδέα πως ένα παιδικό βιβλίο δημιουργείται από ένα καλογραμμένο κείμενο, σωστά δομημένο, η κάθε λέξη μελετημένη, η κάθε φράση προσεγμένη ώστε να μην υποτιμήσει τη νοημοσύνη του παιδιού, με δυνατούς χαρακτήρες, αληθινούς διαλόγους, και μια υπόθεση που δημιουργεί την αγωνία να γυρίσεις αμέσως τη σελίδα. Χρειάζονται γνώσεις για να γραφτεί ένα παιδικό βιβλίο. Χρειάζεται δουλειά. Χρειάζεται κέφι και όρεξη, κλήση στη γραφή, λίγο παιδικό πνεύμα, χιούμορ και ευαισθησία. Βέβαια, συνταγές δεν υπάρχουν. Οι συνταγές είναι πάντα φτιαγμένες για να προσαρμόζονται στον καθένα ανάλογα με τα γούστα του. Ούτε χρειάζεται να είναι κανείς άγιος άνθρωπος για να γράψει παιδική λογοτεχνία.

Όμως, πόσες φορές βλέπουμε βιβλία να έχουν εκδοθεί χωρίς τα απαραίτητα προσόντα για να θεωρούνται αξιόλογα; Δεν αρκεί να έχουμε μόνο κέφι να γράψουμε. Δεν φτάνει το κέφι. Αν δεν δέσει το φαγητό μας αφήνει άσχημη γεύση στο στόμα.

Βέβαια, συνταγές δεν υπάρχουν. Περί ορέξεως ή περί παιδικού βιβλίου…μάλλον κολοκυθόπιτα.
Πάντως, το σίγουρο είναι πως όταν (και άμα ποτέ) συνταξιοδοτηθώ, δεν θα γίνω οδοντίατρος.

(Φωτό από το παιδικό βιβλίο του διάσημου
Dr. Seuss, "Green Eggs and Ham")

Λεωφορείον ο Αναγνώστης

Look, it’s the Bookmobile!

Aπό τις πιο όμορφες αναμνήσεις που έχω σαν παιδί είναι ο ήχος ενός συγκεκριμένου κουδουνιού. Όταν τον άκουσα για πρώτη φορά δεν ήξερα τι σήμαινε. Απλά ακολούθησα τον αδερφό μου καθώς έτρεξε έξω απ’ το σπίτι μας στην Νέα Υόρκη φωνάζοντας με χαρά,
«It’s the bookmobile!” 
Παρκαρισμένη στη γωνία ήταν μια πολύχρωμη κινούμενη βιβλιοθήκη. Ένα λεωφορείο ντυμένο με χρώματα και φαντασία. Μόλις μπήκα ανακάλυψα έναν μαγικό μικρόκοσμο. Μέσα στο πούλμαν υπήρχαν ράφια τα οποία φιλοξενούσαν εκατοντάδες παιδικά βιβλία. Ανακάλυψα ότι μπορούσαμε να διαλέξουμε ό,τι θέλαμε! Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη. Αυτός ο μαγικός κόσμος μου δάνεισε ένα παραμύθι. Το πήγα σπίτι μου και το είχα κοντά μου για μια ολόκληρη εβδομάδα. Μα δε με πείραξε που κράτησε τόσο λίγο. Ανυπομονούσα να επιστρέψει αυτό το πολύχρωμο φωτεινό πουλμανάκι ξανά στη γειτονιά. Και μόλις άκουσα για δεύτερη φορά στη ζωή μου αυτό το χαρούμενο καμπανάκι, ήμουν η πρώτη που έτρεξε έξω απ’ το σπίτι φωνάζοντας,
«It’s the bookmobile!”

Και πιο παλιές εκδοχές:

Και η Κένυα έχει κινούμενη βιβλιοθήκη:

 

 

Εμείς εδώ στην Ελλάδα...;

Ανακάλυψα και εδώ κάποιες κινητές βιβλιοθήκες!